Shloka 29
गन्धमादन-हिमवत्प्रयाणे युधिष्ठिर-भीमसंवादः
Yudhiṣṭhira–Bhīma Dialogue on the Gandhamādana–Himavat Ascent
पद्धिरेव महावीर्या ययु: कौरवनन्दना: । ते शनै: प्राद्रवन् सर्वे कृष्णया सह पाण्डवा: । तस्माद् देशात् सुसंहृष्टा द्रष्टकामा धनंजयम्,दूसरे दिन निर्मल प्रभातकालमें सूर्योदय होनेपर उन सबने हिमालय पर्वतकी ओर प्रस्थान किया। जनमेजय! इन्द्रसेन आदि सेवकों, रसोइयों और पाक-शालाके अध्यक्षको तथा द्रौपदीके सारे सामानोंको कुलिन्दराज सुबाहुके यहाँ सौंपकर वे महापराक्रमी महारथी कुरुकुलनन्दन पाण्डव द्रौपदीके साथ धीरे-धीरे पैदल ही चल दिये। उनके मनमें अर्जुनको देखनेकी बड़ी उत्कण्ठा थी। अतः वे बड़े हर्ष और उलल्लासके साथ उस देशसे प्रस्थित हुए
vaiśampāyana uvāca |
paddhireva mahāvīryā yayuḥ kauravanandanāḥ |
te śanaiḥ prādravan sarve kṛṣṇayā saha pāṇḍavāḥ |
tasmād deśāt susaṁhṛṣṭā draṣṭakāmā dhanañjayam ||
Вайшампаяна сказал: могучие герои, возлюбленные сыновья рода Куру, выступили в путь пешими. Все Пандавы вместе с Кришной (Драупади) медленно двинулись с того места, исполненные радости и жгучего стремления увидеть Дхананджаю (Арджуну). Их сдержанный шаг был не признаком колебания, но осознанной решимости: мысли их были прикованы к грядущей встрече и к великой цели дхармы, зависящей от возвращения Арджуны.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined resolve: even in urgency (longing to meet Arjuna), the Pāṇḍavas proceed with measured steadiness. Ethically, it suggests that righteous aims are pursued with self-control, clarity of purpose, and unity with one’s companions.
Vaiśampāyana narrates that the Pāṇḍavas, accompanied by Draupadī, depart from their current place on foot and move forward slowly, joyful and eager to see Arjuna (Dhanañjaya), indicating an impending reunion and the next phase of their exile-journey.