Shloka 63
Bhāgīratha’s Tapas and the Petition to Gaṅgā (गङ्गावतरण-प्रसङ्गः)
पुत्रत्वे कल्पयामास समुद्रं वरुणालयम् | प्रशास्य सुचिरं काल॑ राज्यं राजीवलोचन:,कमलके समान नेत्रोंवाले सगरने वरुणालय समुद्रको अपना पुत्र माना और दीर्घकालतक राज्यशासन करके अन्तमें अपने पौत्र अंशुमानूपर राज्यका सारा भार रखकर वे स्वर्गलेकको चले गये। महाराज! धर्मात्मा अंशुमान् भी अपने पितामहसगरके समान ही समुद्रसे घिरी हुई इस वसुधाका पालन करते रहे। उनके एक पुत्र हुआ जिसका नाम दिलीप था। वह भी धर्मका ज्ञाता था
sagara uvāca | putratve kalpayāmāsa samudraṃ varuṇālayam | praśāsya suciraṃ kālaṃ rājyaṃ rājīvalocanaḥ ||
Сагара, царь с лотосовыми очами, почитал океан — обитель Варуны — как собственного сына. Долго и славно правя царством, он наконец возложил всю тяжесть верховной власти на своего внука Амшумана и отошёл в небесные миры. О царь, праведнодушный Амшуман, подобно своему деду Сагаре, продолжал хранить эту землю, окружённую морем. У него родился сын по имени Дилипа, также сведущий в дхарме.
सगर उवाच
Educational Q&A
The passage highlights rājadharma: a king rules for the welfare of the realm, then responsibly transfers authority to a worthy successor. It also frames nature (the ocean, Varuṇa’s abode) within a moral-cosmic relationship, suggesting reverence and stewardship rather than exploitation.
Sagara speaks of a royal succession: Sagara, after long rule, entrusts the kingdom to his grandson Aṃśumān and ascends to heaven. Aṃśumān continues righteous protection of the earth and fathers a son, Dilīpa, who is described as a knower of dharma.