उद्योगपर्व — अध्याय १४१: कर्ण–कृष्णसंवादः, उत्पात-स्वप्न-लक्षणानि
Karna–Krishna Dialogue: Omens and Dream-Signs
आदित्यमिव दुर्धर्ष तपन्तं शत्रुवाहिनीम् । न तदा भविता त्रेता न कृत॑ द्वापरं न च
sañjaya uvāca | ādityam iva durdharṣa tapantaṃ śatruvāhinīm | na tadā bhavitā tretā na kṛtaṃ dvāparaṃ na ca |
Санджая сказал: «Когда ты увидишь Юдхиштхиру, сына Кунти, — стойкого в джапе и жертвоприношениях (хома), защищающего своё великое войско в битве и, подобно солнцу, неодолимо палящего вражеские рати, — тогда само ощущение эпох перевернётся для тебя: это не будет казаться ни Трета-югой, ни Крита (Сатья)-югой, ни даже Двапара-югой».
संजय उवाच
The verse links spiritual discipline (japa and homa) with righteous leadership in war: a dharmic king can wield power that feels sun-like—protective for his own side and scorching for aggressors—so compelling that ordinary measures of time and moral decline (the yugas) seem to lose their hold.
Sanjaya describes to Dhṛtarāṣṭra the formidable presence of Yudhiṣṭhira in battle: while devoted to sacred practices, he still safeguards his large force and overwhelms the enemy host, appearing as unassailable as the sun and making the moment feel beyond the usual yuga distinctions.