Shloka 14
अरण्यवृत्ति-वैराग्योपदेशः | Forest Discipline and the Program of Non-Attachment
न शोचन्न प्रद्नष्यंश्व तुल्यनिन्दात्मसंस्तुति: । निराशीरनरर्मिमो भूत्वा निर्द्धन्द्ो निष्परिग्रह:,किसीके लिये न शोक करूँगा न हर्ष। निन्दा और स्तुतिको समान समझूँगा। आशा और ममताको त्यागकर निर्दड्ध हो जाऊँगा तथा कभी किसी वस्तुका संग्रह नहीं करूँगा
na śocan na prahṛṣyaṃś ca tulya-nindātma-saṃstutiḥ | nirāśīr anahaṃkāro bhūtvā nirdvandvo niṣparigrahaḥ ||
Юдхиштхира сказал: «Я не буду ни скорбеть ни о ком, ни ликовать. Поругание и похвалу я сочту равными. Отбросив ожидание и чувство “я” и “моё”, я стану свободен от пар противоположностей и буду жить без накопления и присвоения».
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches inner equanimity: do not swing between sorrow and joy, treat praise and blame alike, abandon expectation and ego, and live free from dualities and possessiveness.
In the Śānti Parva’s instruction-oriented setting after the war, Yudhiṣṭhira articulates a resolve toward renunciant discipline—seeking peace through self-control, non-attachment, and freedom from social approval or condemnation.