Shloka 2
शोकाकुल-युधिष्ठिरं प्रति कुन्त्याः कालोचितोपदेशः | Kuntī’s Timely Counsel to the Grief-Stricken Yudhiṣṭhira
त॑ दीनमनसं वीर॑ शोकोपहतमातुरम् । निःश्वसन्तं यथा नागं पर्यश्रुनयनं तथा,उनका मन बहुत दुखी हो गया। वे शोकके मारे व्याकुल हो सर्पकी भाँति लंबी साँस खींचने लगे। उनकी आँखोंसे आँसू बहने लगा। वीर युधिष्ठिरकी ऐसी अवस्था देख कुन्तीके सारे अंगोंमें शोक व्याप्त हो गया। वे दुःखसे अचेत-सी हो गयीं और मधुर वाणीमें समयके अनुसार अर्थभरी बात कहने लगीं--
taṁ dīna-manasaṁ vīraṁ śokopahatam āturam | niḥśvasantaṁ yathā nāgaṁ paryaśru-nayanaṁ tathā ||
Вайшампаяна сказал: Душа героя пала в уныние; поражённый скорбью, он метался в мучении. Он тяжело и протяжно вздыхал, словно змей, и слёзы лились из его глаз. Увидев Юдхиштхиру в таком состоянии, Кунти была охвачена печалью всем телом; словно лишённая чувств от горя, она заговорила мягким голосом, произнося слова своевременные и исполненные смысла.
वैशम्पायन उवाच