Śānti Parva Adhyāya 43 — Yudhiṣṭhira’s Stuti of Kṛṣṇa
Assembly Hymn of Many Names
विश्वकर्मन् नमस्ते<स्तु विश्वात्मन् विश्वसम्भव । विष्णो जिष्णो हरे कृष्ण वैकुण्ठ पुरुषोत्तम
viśvakarman namas te 'stu viśvātman viśvasambhava | viṣṇo jiṣṇo hare kṛṣṇa vaikuṇṭha puruṣottama ||
Вайшампаяна сказал: «Поклон тебе, о Вишвакарман — Душа вселенной, источник вселенной. О Вишну, о Джишну, о Хари, о Кришна, о Владыка Вайкунтхи, о Пурушоттама! Вся эта вселенная — твоё творение-лила; ты — её внутреннее Я, и из тебя исходит её возникновение. Поскольку ты пронизываешь всё, тебя зовут “Вишну”; поскольку ты всегда победоносен — “Джишну”; поскольку ты уносишь скорбь и грех — “Хари”; поскольку ты влечёшь к себе всех существ — “Кришна”; поскольку ты царствуешь в обители Вайкунтхи — “Вайкунтха”; и поскольку ты превосходишь и тленное, и нетленное — ты “Пурушоттама”. Тебе — почитание».
वैशम्पायन उवाच
The verse teaches a devotional and philosophical vision in which the Supreme Lord is both the creator and the indwelling Self of the cosmos. Multiple divine epithets are explained as ethical-spiritual functions: pervading all (Viṣṇu), triumphing over adharma (Jiṣṇu), removing sin and suffering (Hari), attracting beings toward the good and the divine (Kṛṣṇa), presiding over the highest abode (Vaikuṇṭha), and transcending the perishable and imperishable (Puruṣottama).
Vaiśampāyana, in the Shānti Parva’s reflective setting after the war, voices a hymn-like salutation. The narration pauses to praise the Supreme with a chain of names and brief etymological meanings, framing the universe and its moral order as grounded in the Lord’s presence and creative power.