Shloka 293
Yajña-bhāga-vyavasthā and the Pravṛtti–Nivṛtti Framework (यज्ञभागव्यवस्था तथा प्रवृत्तिनिवृत्तिधर्मविवेचनम्)
ददृशे सुतमायान्तं दिवाकरसमप्रभम् | उस समय विशुद्ध अन्तः:करणवाले अरणीनन्दन शुकदेव आकाशगमें स्थित सूर्यके समान प्रकाशित हो रहे थे, इतनेहीमें व्यासजीने भी प्रज्वलित अग्नि तथा सूर्यके समान तेजस्वी पुत्रको सब ओर अपनी प्रभा बिखेरते हुए आते देखा
dadṛśe sutam āyāntaṁ divākara-samaprabham |
Бхишма сказал: «Он увидел, как приближается его сын, сияющий, как солнце. В тот миг Шукадева, чистосердечный сын Аруни, явился в небе, блистая, словно дневное светило; и Вьяса узрел своего сына — пылающего, как огонь и как солнце, — идущего вперёд и разливающего сияние во все стороны.»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical-spiritual ideal that inner purity (viśuddha antaḥkaraṇa) manifests outwardly as clarity and radiance. In the Śānti Parva’s mokṣa-oriented context, such ‘radiance’ symbolizes realized knowledge and detachment, presenting Śukadeva as an exemplar of renunciation and spiritual attainment.
Vyāsa sees his son approaching, described as shining like the sun and blazing like fire, with brilliance spreading in all directions. The scene emphasizes Śukadeva’s extraordinary, almost celestial presence—appearing in the sky and recognized immediately by his luminous splendor.