Shloka 145
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
कि वा तूष्णीं ध्यायसे सूंजय त्वं न मे राजन् वाचमिमां शृणोषि । न चेन्मोघं विप्रलप्तं ममेदं पथ्य॑ मुमूर्षोरिव सुप्रयुक्तम्,'सूृंजय! तुम चुपचाप क्या सोच रहे हो। राजन! मेरी इस बातको क्यों नहीं सुनते हो? जैसे मरणासन्न पुरुषके ऊपर अच्छी तरह प्रयोगमें लायी हुई ओषधि व्यर्थ जाती है, उसी प्रकार मेरा यह सारा प्रवचन निष्फल तो नहीं हो गया?”
ki vā tūṣṇīṁ dhyāyase sūñjaya tvaṁ na me rājan vācam imāṁ śṛṇoṣi | na cen moghaṁ vipralaptaṁ mamedaṁ pathyaṁ mumūrṣor iva suprayuktam ||
Ваю сказал: «Почему ты сидишь молча, о Сунджая, погружённый в раздумья? О царь, почему ты не слушаешь моих слов? Пусть моё наставление не окажется сказанным напрасно — как лекарство, верно применённое, но бесполезное для того, кто уже при смерти».
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Wholesome instruction bears fruit only when it is received with attentive listening and timely responsiveness; even the best counsel becomes futile if the hearer remains silent, distracted, or beyond readiness—like medicine given too late.
Vāyudeva addresses Sūñjaya (and calls him ‘King’), noticing his silence and lack of response. He presses him to listen, warning that his carefully offered, beneficial counsel should not become pointless, using the analogy of medicine wasted on a dying patient.