Adhyaya 11 — Draupadī’s Grief, Demand for Justice, and Bhīma’s Departure
तस्य पापकृतो द्रौणेर्न चेदद्य त्वया रणे । हियते सानुबन्धस्य युधि विक्रम्पय जीवितम्
tasya pāpakṛto drauṇer na ced adya tvayā raṇe | hīyate sānubandhasya yudhi vikrampaya jīvitam ||
«Если сегодня в битве ты не отнимешь жизнь у этого злодея Драуни, то жизнь того, кто действовал с таким греховным умыслом,—со всеми последствиями и узами,—будет умалена и приведена к гибели среди схватки. Эти слова несут неотложное нравственное требование: тяжкое зло, совершённое на войне, должно быть встречено решительным воздаянием, иначе цепь его последствий продолжит разъедать жизнь и порядок.»
वैशम्पायन उवाच
Grave wrongdoing in war is portrayed as generating an ongoing chain of harmful consequences (anubandha). The verse urges decisive action against the perpetrator so that the moral and social damage does not continue to spread.
The speaker (Vaiśampāyana) conveys an urgent warning: if Drauṇi (Aśvatthāman), labeled an evil-doer, is not slain in battle that very day, then the life and welfare of those entangled in the aftermath will be diminished amid the continuing conflict.