Shloka 15
तद् वै श्रुत्वा भीमसेनो त्यमर्षी निर्भत्स्योच्चै: संनिगृहीव रोषात् | उवाच चैनं सहसैवोपगम्य सिंहो यथा हैमवत: शृगालम्,यह सब सुनकर भीमसेनको बड़ा क्रोध हुआ। जैसे हिमालयकी गुफामें रहनेवाला सिंह गीदड़के पास जाय, उसी प्रकार वे सहसा दुःशासनके पास जा पहुँचे और रोषपूर्वक उसे रोककर जोर-जोरसे फटकारते हुए बोले
tad vai śrutvā bhīmaseno 'tyamarṣī nirbhatsyoccaiḥ saṃnigṛhīva roṣāt | uvāca cainaṃ sahasaivopagamya siṃho yathā haimavataḥ śṛgālam |
Услышав это, Бхимасена вспыхнул нестерпимым негодованием; он с трудом удерживал себя, хотя гнев в нём бурлил. Тут же он стремительно подошёл и громко обрушился на него с укором, словно гималайский лев, надвигающийся на шакала.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical tension between righteous indignation at adharma and the need for self-restraint. Bhīma’s anger arises from perceived injustice and humiliation, yet the text notes an effort to check that rage—suggesting that even justified fury must be governed, lest it become destructive.
After hearing provoking words, Bhīma is overwhelmed by anger. He immediately approaches the person addressed (contextually, Duryodhana’s side—often identified here as Duḥśāsana in the Gītā Press narration) and loudly rebukes him, compared to a Himalayan lion advancing on a jackal.