अयं हि कालोअस्य दुरात्मनो वै पार्थस्य वैरप्रतियातनाय । संचिन्त्य तूणं प्रविवेश चैव कर्णस्य राजन् शररूपधारी
ayaṁ hi kālo 'sya durātmano vai pārthasya vairapratiyātanāya | saṁcintya tūṇaṁ praviveśa caiva karṇasya rājan śararūpadhārī ||
Санджая сказал: «Воистину, настал час для того злодея — отомстить Партхе (Арджуне). Быстро решившись, о царь, он вошёл в Карну, приняв облик стрелы, чтобы деяние свершилось».
संजय उवाच
The verse highlights how vengeance (vaira) seizes upon an opportune moment (kāla) and drives action; ethically, it frames retaliation as arising from a “durātman” disposition, implying that revenge is a morally corrosive motive even amid war.
Sañjaya tells Dhṛtarāṣṭra that the time had come for a malevolent force/person to retaliate against Arjuna; after deciding quickly, it enters Karṇa in the form of an arrow—indicating a decisive, weapon-centered move aimed at striking Arjuna through Karṇa’s agency.