कर्ण ससूतं सरथं सकेतु- मदृश्यमण्जोगतिभश्ि: प्रचक्रे । तदनन्तर सवारोंसहित हजारों घोड़ों और सहस््रों पैदल वीरोंको मारकर रथ, सारथि और ध्वजसहित कर्णको भी शीघ्रगामी बाणोंद्वारा ढककर अदृश्य कर दिया ।।
sañjaya uvāca |
karṇaṃ sasūtaṃ sarathaṃ saketuṃ adṛśyam añjogatibhiḥ pracakre |
tad-anantaraṃ savāroṃsahitaṃ sahasrāṇi aśvān sahasrāṇi ca padātivīrān hatvā ratha-sārathi-dhvajasahitaṃ karṇam api śīghragāmibhir bāṇair dhakvā adṛśyaṃ cakāra ||
athākrośan kuravo vadhyamānā dhanañjayenādhirathiṃ samantāt ||
Санджая сказал: Арджуна так осыпал Карну—вместе с колесницей, возничим и знаменем—стрелами стремительного полёта, что тот исчез из виду. Перед этим он сразил тысячи всадников вместе с их конями и тысячи пеших воинов. Когда войско Карны со всех сторон рассекал и косил Дхананджая, кауравы закричали в отчаянии. Эта картина подчёркивает мрачную этику ратного долга: доблесть действует без колебаний, но страдание многих становится немедленным нравственным бременем войны.
संजय उवाच
The verse highlights the harsh reality of kṣatriya-dharma in war: a warrior’s duty demands decisive action and mastery, yet the immediate human cost—armies falling and allies crying out—reveals the ethical gravity that accompanies martial excellence.
Arjuna (Dhanañjaya) unleashes a dense volley of swift arrows, killing large numbers of mounted and foot soldiers and then completely covering Karṇa—along with his chariot, charioteer, and banner—so that Karṇa is momentarily hidden from view; the Kauravas, being slaughtered on all sides, cry out.