प्राहसत् स तु दुष्टात्मा कर्ण: स च सुयोधन: । “उस वीरके इस तरह मारे जानेपर प्रायः सभीको बड़ा दुःख हुआ। केवल दुष्टात्मा कर्ण और दुर्योधन ही जोर-जोरसे हँसे थे
sañjaya uvāca |
prāhasat sa tu duṣṭātmā karṇaḥ sa ca suyodhanaḥ |
Санджая сказал: Тогда Карна, с дурной душой, и Суйодхана тоже разразились громким смехом. Почти все были поражены скорбью при падении того героя, и лишь эти двое смеялись во весь голос — обнажая ожесточённое наслаждение чужим страданием среди разорения войны.
संजय उवाच
The verse highlights an ethical contrast: most feel sorrow at a hero’s death, but Karṇa and Duryodhana rejoice. It underscores how delight in others’ suffering is a mark of adharma and a corrupted inner disposition (duṣṭātmā), especially in the moral chaos of war.
Sañjaya reports that after a certain hero has been slain (implied by the surrounding context), the general reaction is grief; however, Karṇa and Duryodhana alone laugh loudly, signaling their harshness and antagonism toward the fallen warrior and the opposing side.