कर्णपर्व — अध्याय ५७
Arjuna’s targeted advance; Śalya–Karṇa dialogue; interception attempts
विपाटितविचित्रांश्व॒ रूप्यचित्रान् कुथाड्कुशान् | भिन्नाश्न बहुधा घण्टा महद्धिः पतितैर्गजै:
vipāṭita-vicitrāṁś ca rūpya-citrān kuṭhāṅkuśān | bhinnāś ca bahudhā ghaṇṭā mahadbhis patitair gajaiḥ ||
Санджая сказал: «Изорванные в клочья, великолепные убранства слонов — некоторые с серебряной отделкой — вместе с их крюками и топорами, и многие большие колокольцы, разбитые на множество кусков, лежали рассеянно по земле, пав вместе с могучими слонами.»
संजय उवाच
The verse underscores the fragility of worldly splendor in war: ornate wealth and instruments of power (silver trappings, bells, goads) are reduced to fragments when life is cut down, highlighting impermanence and the cost of violence.
Sañjaya describes the battlefield aftermath: mighty elephants have fallen, and with them their decorated coverings and equipment—silver-worked ornaments, goads, axes, and bells—now torn and broken, strewn across the earth.