भीष्म-युधिष्ठिर-संमर्दः
Bhīṣma’s Pressure on Yudhiṣṭhira; Śikhaṇḍī’s Approach; Evening Withdrawal
(अर्जुनो वासुदेवश्च कौरवाणामनीकिनीम् । हत्वा विद्राव्य च शरै: शिबिरायैव जग्मतुः ।।) अर्जुन और भगवान् श्रीकृष्ण भी कौरव-सेनाको बाणोंद्वारा मारकर तथा रणभूमिसे भगाकर शिविरको ही चल दिये। इति श्रीमहाभारते भीष्मपर्वणि भीष्मवधपर्वणि षष्ठदिवसावहारे एकोनाशीतितमो<ध्याय:
arjuno vāsudevaś ca kauravāṇām anīkinīm | hatvā vidrāvya ca śaraiḥ śibirāyaiva jagmatuḥ ||
Санджая сказал: Арджуна и Васудева (Кришна), поразив войско кауравов и обратив остальных в бегство градом стрел, затем возвратились в свой стан. Этот стих подчёркивает воинскую этику: решительным действием устранить ближайшую угрозу и восстановить порядок, не ради жестокости или мести, но памятуя о высшей дхармической цели — защите праведного устроения.
संजय उवाच
The verse highlights disciplined, goal-oriented conduct in war: force is used to end immediate danger (slaying and routing the hostile host), followed by withdrawal to camp rather than uncontrolled pursuit—suggesting restraint and strategic clarity aligned with dharma rather than rage.
Sañjaya reports that Arjuna and Kṛṣṇa attack the Kaurava forces, kill many, scatter the remainder with arrows, and then return to their camp, marking the close of this episode in the day’s fighting.