Shloka 4
Bhīṣma’s Stuti of Keśava and Counsel on Nara–Nārāyaṇa (भीष्म-स्तवः; नरनारायण-प्रसङ्गः)
तस्मिन्ननीकप्रमुखे विषक्ता दोधूयमानाश्न महापताका: । सुरक्तपीतासितपाण्डुराभा महागजस्कन्धगता विरेजु:,इस सेनाके प्रमुख भागमें बड़े-बड़े गजराजोंके कंधोंपर लगी हुई लाल, पीली, काली और सफेद रंगकी फहराती हुई विशाल पताकाएँ शोभा पा रही थीं तथा तमात्मजं युद्धे विक्रमन्तमरिंदमम् । दृष्टवा पार्थ: सुसंयत्तं सिंहनादमथानदत् अपने शत्रुसूदन पुत्र अभिमन्युको युद्धमें इस प्रकार प्रयत्नपूर्वक पराक्रम प्रकट करते देख कुन्तीपुत्र अर्जुनने सिंहके समान गर्जना की
sañjaya uvāca | tasminn anīka-pramukhe viṣaktā dodhūyamānāś ca mahā-patākāḥ | su-rakta-pītāsita-pāṇḍurābhā mahā-gaja-skandha-gatā virejuḥ | tam ātmajaṃ yuddhe vikramantam ariṃdamam dṛṣṭvā pārthaḥ su-saṃyattaṃ siṃha-nādam athānadata |
Санджая сказал: В передней части боевого строя сияли огромные знамёна — крепко закреплённые, но всё же развевавшиеся, когда их сотрясали. Они были ярко-красные, жёлтые, чёрные и бледно-белые, водружённые на плечи могучих слонов. Затем, увидев своего сына — сокрушителя врагов — как тот с собранной готовностью напрягает силы и являет доблесть в бою, Партха (Арджуна) издал львиный рык.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid the outward grandeur of war—standards, elephants, and roaring heroes—the episode highlights disciplined valor (su-saṃyatta) and the complex dharmic tension of fighting while bound by human relationships, here a father’s response to his son’s prowess.
Sañjaya describes the front of the army where huge, multicolored banners flutter atop elephants. Then Arjuna, seeing his son (understood as Abhimanyu in the given context) advancing bravely and in good order, responds with a lion-like roar to encourage and rally.