Shloka 58
मां चापि शक्ता निर्जेतुं किमु मर्त्या महारथा: । “इन्हें वज्रधारी इन्द्र भी युद्धमें जीत नहीं सकते। इसी प्रकार समस्त देवता, दानव तथा राक्षम वीर एक साथ आ जायाँ तो मुझे भी वे युद्धमें परास्त नहीं कर सकते; फिर दूसरे मानव महारथियोंकी तो बात ही क्या है?' || ५७ ह || एवं तयो: संवदतो: फाल्गुनो निशितै: शरै:
māṃ cāpi śaktā nirjetuṃ kimu martyā mahārathāḥ | evaṃ tayoḥ saṃvadatoḥ phālguno niśitaiḥ śaraiḥ |
Санджая сказал: «Им не под силу одолеть даже меня — что уж говорить о смертных воинах, пусть и прославленных как великие колесничие?» Пока они так переговаривались, Фальгуна (Арджуна) уже принялся действовать острыми, как бритва, стрелами — давая понять, что хвастовство и запугивание должны быть встречены дисциплинированным мастерством в бою.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts inflated confidence with the reality of action: boasting about invincibility is tested by disciplined effort in battle. Ethically, it underscores the Kshatriya frame where words must be matched by capability and responsibility, not mere intimidation.
Sañjaya reports a moment of dialogue between two figures; one claims that even great human warriors cannot defeat him. As this exchange continues, Arjuna (Phālguna) responds in the battlefield by releasing sharp arrows, shifting the scene from speech to combat.