Subhadrā’s Petition to Kṛṣṇa for the Revival of Parīkṣit (अभिमन्युज-प्राणरक्षा-प्रार्थना)
ततः: कृष्णं समासाद्य कुन्तिभोजसुता तदा । प्रोवाच राजशार्दूल बाष्पगद्गदया गिरा,नृपश्रेष्ठट उस समय श्रीकृष्णके निकट पहुँचकर कुन्तिभोजकुमारी कुन्ती नेत्रोंसे आँसू बहाती हुई गदगद वाणीमें बोली--
tataḥ kṛṣṇaṃ samāsādya kuntibhojasutā tadā | provāca rājaśārdūla bāṣpagadgadayā girā ||
Затем Кунти, дочь Кунтибходжи, подошла к Кришне. Слёзы текли из её глаз, голос дрожал и срывался от волнения; она заговорила, обращаясь к нему как к тигру среди царей. Сцена предвещает нравственно тяжёлую мольбу: после разорений войны Кунти обращается к Кришне как к надёжному наставнику и защитнику, и её скорбь и спешность придают этическую значимость тому, что она собирается попросить или открыть.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the ethical seriousness of seeking guidance in moments of sorrow and moral complexity: Kuntī approaches Kṛṣṇa not in pride but in humility and grief, implying that dharma is best pursued through honest self-disclosure and reliance on wise counsel.
Vaiśampāyana narrates that Kuntī comes near Kṛṣṇa and begins to speak, her words interrupted by tears and emotion. The verse functions as a transition into Kuntī’s forthcoming address—setting a tone of lament, urgency, and moral appeal.