Pānīya-dāna and Anna-dāna: The Primacy of Life-Sustaining Gifts (पानीयदान-प्रशंसा / अन्नदान-प्रशंसा)
ब्राह्मणेष्वक्षयं दानमन्न शूद्रे महाफलम् | अन्नदानं हि शूद्रे च ब्राह्मणे च विशिष्यते
nārada uvāca | brāhmaṇeṣv akṣayaṁ dānam annaṁ śūdre mahāphalam | annadānaṁ hi śūdre ca brāhmaṇe ca viśiṣyate ||
Нарада сказал: Пища, поднесённая брахманам, становится даром неистощимым; и пища, данная шудре, приносит великий плод. Воистину, дар пищи особенно благочестив — будь он шудре или брахману, — ибо поддержать жизнь пропитанием есть первейшее деяние дхармы.
नारद उवाच
The verse teaches that annadāna (giving food) is a supremely meritorious form of charity. It yields imperishable merit when offered to Brahmins and great merit even when offered to Shudras, emphasizing that sustaining others through nourishment is a high dharmic act.
Nārada is instructing on the fruits of different kinds of dāna (gifts). In this teaching context, he highlights food-giving as especially distinguished, specifying its results with respect to recipients identified by varṇa (Brahmin and Shudra).