Adhyāya 57: Tapas–Dāna Phala
On the Fruits of Austerity and Giving
कुशिक बोले--भगवन्! भृगुश्रेष्ठी मैं आपके निकट उसी प्रकार रहा हूँ, जैसे कोई प्रज्वलित अग्निके बीचमें खड़ा हो। उस अवस्थामें रहकर भी मैं जलकर भस्म नहीं हुआ, यही मेरे लिये बहुत बड़ी बात है। भृगुनन्दन! यही मैंने महान् वर प्राप्त कर लिया ।।
Kuśika uvāca—bhagavan! bhṛguśreṣṭhin, ahaṃ tava nikaṭe tathā avatiṣṭhe yathā kaścid dīptāgnimadhye tiṣṭhet. tām avasthāṃ prāpya api na dagdhaḥ na ca bhasmībhūtaḥ—etad eva mama mahad āścaryam. bhṛgunandana! etad eva mayā mahān varaḥ prāptaḥ. yat prīto ’si mayā, brahman, kulaṃ trātaṃ ca me ’nagha; eṣa me ’nugraho vipra, jīvite ca prayojanam. niṣpāpa brahmarṣe! bhavān yat prasannaḥ, yat ca mama kulaṃ nāśāt trātavān—etad eva mayi tava guruḥ anugrahaḥ; etāvatā eva mama jīvitasyārthaḥ saṃpannaḥ.
Кушика сказал: «Почтенный владыка, лучший из Бхригу, я пребывал близ тебя, словно человек, стоящий среди пылающего огня. И всё же я не сгорел дотла и не обратился в пепел — одно это для меня великое чудо. О потомок Бхригу, это и есть великий дар, который я обрёл. То, что ты доволен мною, о брахман, и то, что ты спас мой род от гибели, — вот твоя могучая милость ко мне. Этого достаточно, о безгрешный Брахмариши: цель моей жизни исполнена.»
कुशिक उवाच
True blessing is not merely a material gift but the grace of the righteous and the preservation of dharmic continuity—here symbolized by the saving of one’s lineage. Kuśika treats the sage’s satisfaction and protection as the highest boon, showing humility and valuing ethical approval over external rewards.
Kuśika addresses a Bhṛgu-line sage, saying that living near him felt like standing amid blazing fire—an image for intense spiritual power and testing. He marvels that he was not ‘burned’ (i.e., not destroyed by the ordeal) and declares that the sage’s pleasure and the rescue of his family line from ruin are the supreme favor that fulfills his life’s purpose.