Brāhmaṇa-pūjā, Haviḥ-dāna, and the Vāsudeva–Pṛthivī Saṃvāda
Chapter 34
अयोनीन ग्नियोनींश्र ब्रह्मयोनींस्तथैव च । सर्वभूतात्मयोनींश्व॒ तान् नमस्याम्यहं सदा
ayonīn agniyonīṁś ca brahmayonīṁs tathaiva ca | sarvabhūtātmayonīṁś ca tān namasyāmy ahaṁ sadā ||
Нарада сказал: «Я всегда преклоняюсь перед теми, кто не рожден из чрева (саморожденными), перед теми, чьим источником является священный огонь, перед рожденными от Брахмана, и перед теми, чье начало — Самость всех существ, признающими Высшее Я конечной причиной всего сущего».
नारद उवाच
The verse teaches continual reverence toward exalted beings and realized sages, described through their spiritual “origins” (ayonī, agni-yonī, brahma-yonī, sarvabhūtātma-yonī), culminating in the insight that the Supreme Self is the ultimate source of all.
Narada is speaking in praise, offering salutations to various classes of venerable beings/ascetics and to those grounded in Vedic discipline and higher realization, framing them as worthy of constant homage.