Aṣṭāvakra’s Visit to Kubera: Hospitality, Temptation, and the Ethics of Restraint (अष्टावक्र-वैश्रवणोपाख्यानम्)
भित्त्वा भित्त्वा च कूलानि हुत्वा सर्वमिदं जगत्
bhittvā bhittvā ca kūlāni hutvā sarvam idaṃ jagat
Ваю сказал: «Раз за разом прорывая речные берега и пожирая весь этот мир, словно жертвенный огонь». Эта строка рисует образ неудержимой силы—как наводнение, вновь и вновь выходящее из берегов,—и предостерегает: власть или страсть без узды, однажды выпущенные, сметают всякую меру и несут всеобщую гибель; потому самообладание и порядок дхармы подразумеваются как нравственный противовес.
वायुदेव उवाच
The verse uses the imagery of repeatedly breached banks and all-consuming fire to suggest that when force (or desire/anger) exceeds rightful bounds, it becomes universally destructive; dharma is implied as the principle that sets and protects necessary limits.
Vāyu speaks in a vivid, compressed metaphor: something powerful surges beyond embankments again and again and then ‘offers up’ (i.e., consumes) the whole world like fire, underscoring the danger of unchecked, boundary-breaking power.