Aṣṭāvakra’s Visit to Kubera: Hospitality, Temptation, and the Ethics of Restraint (अष्टावक्र-वैश्रवणोपाख्यानम्)
दशवर्षसहस्राणि दशाष्टी च शतानि च । नष्टपानीयपवने मृगैरन्यैश्न वर्जिते
daśavarṣasahasrāṇi daśāṣṭī ca śatāni ca | naṣṭapānīyapavane mṛgair anyaiś na varjite ||
Вайшампаяна сказал: «Десять тысяч лет, и ещё десять и восемь сотен (то есть 10 800 лет), в великом лесу, где утрачены питьевая вода и здоровый воздух, — (там ты будешь обитать)». В контексте это изречение действует как суровое проклятие: длительное, исполненное страха существование в негостеприимной глуши, подчёркивающее нравственное последствие гнева и проступка через мотив лишения (воды, воздуха, безопасности) и оставленности.
वैशम्पायन उवाच
The verse underscores karmic and ethical consequence: intense anger and harmful intent culminate in prolonged suffering—symbolized by deprivation of water and air and life among fearful wild conditions.
Within Vaiśaṃpāyana’s narration, a curse-like pronouncement is being reported: the target is condemned to dwell for 10,800 years in a harsh forest lacking drinkable water and healthy air, amid wild beasts.