Aṣṭāvakra’s Visit to Kubera: Hospitality, Temptation, and the Ethics of Restraint (अष्टावक्र-वैश्रवणोपाख्यानम्)
तत्प्रसादान्मया प्राप्तं ब्राह्मुण्यं दुर्लभ महत् | तदनन्तर विश्वामित्रजीने कहा
tatprasādān mayā prāptaṃ brāhmaṇyaṃ durlabhaṃ mahat |
«По его милости я достиг великого и чрезвычайно редкого состояния — брахманства». Затем Вишвамитра сказал: «О царь! В те дни, когда я ещё был кшатрий, во мне утвердилось твёрдое решение: “Я стану брахманом”. С этой целью я совершал поклонение Господу Шанкаре (Шиве), и по его благоволению обрёл это брахманство, столь труднодостижимое».
वैशम्पायन उवाच
The passage emphasizes that lofty spiritual status is not merely inherited but can be attained through firm resolve, disciplined worship/austerity, and—decisively—divine grace; true 'brāhmaṇya' is presented as a rare ethical-spiritual attainment.
Within Vaiśaṃpāyana’s narration, Viśvāmitra recounts to a king that he once lived as a kṣatriya, resolved to become a brāhmaṇa, worshipped Śaṅkara for that aim, and by Śiva’s favor obtained the rare state of brahminhood.