Chapter 2: Sudarśana Upākhyāna — Atithi-Dharma and the Conquest of Mṛtyu
Gṛhastha-Vrata
इस प्रकार श्रीमह्याभारत अनुशासनपर्वके अन्तर्गत दानधर्मपर्वमें गौतमी ब्राह्मणी; व्याध
madirāśvasya putras tu dyutimān nāma pārthivaḥ | mahābhāgo mahātejā mahāsattvo mahābalaḥ ||
Вайшампаяна сказал: Сын Мадирашвы стал царём, прославленным именем Дьютиман — весьма удачливым, сияющим величием, великим внутренней силой и стойкостью и могучим мощью. Так повествование отходит от прежнего нравоучительного диалога и обращается к роду и характеру правителя, показывая, что царское совершенство зиждется на добродетели, силе и нравственном достоинстве.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the ideal qualities of a ruler—splendor, strength, steadfast character, and noble fortune—implying that kingship is validated not merely by birth but by manifest virtues and moral stature.
Vaiśampāyana introduces (or continues) a genealogical-narrative segment by naming Madirāśva’s son as King Dyutimān and describing his eminent qualities, marking a transition from the preceding dialogue to a focus on royal lineage and character.