युधिष्ठिरने कहा--पितामह! भाग्यहीन मनुष्य बलवान हो तो भी उसे धन नहीं मिलता और जो भाग्यवान् है
Yudhiṣṭhira uvāca—akāryam asakṛt kṛtvā dṛśyante hy arthanā narāḥ | dhanayuktāḥ svakarmasthā dṛśyante cāpare ’rthanāḥ ||
Юдхиштхира сказал: «О Дед! Мы видим многих людей, которые, снова и снова совершая неправедные поступки, всё же остаются без богатства. И видим других, стоящих в своих должных обязанностях, — и они обладают достатком; однако есть и такие, кто, поступая так же, остаётся беден. Что же управляет обретением благополучия: судьба, поведение или нечто иное?»
युधिछिर उवाच
The verse frames a moral problem: material outcomes (wealth/poverty) do not always visibly align with ethical behavior. It pushes the inquiry toward a deeper understanding of karma, time, and destiny, and cautions against judging righteousness solely by prosperity.
In the Anuśāsana Parva dialogue, Yudhiṣṭhira questions Bhīṣma about the apparent mismatch between conduct and reward—observing that some who do wrong remain poor, while some who follow their duties are wealthy (and some still poor). He seeks an explanation of what truly governs fortune.