अवसन्मदगहे तात ब्राह्मणो हरिपिड्रल: । चीरवासा बिल्वदण्डी दीर्घश्मश्रु: कृशो महान्
avasan madgṛhe tāta brāhmaṇo haripiṅgalaḥ | cīravāsā bilvadaṇḍī dīrghaśmaśruḥ kṛśo mahān ||
Ваю сказал: «Дитя моё, давным-давно в моём жилище обитал один брахман с кожей зеленовато-рыжеватого оттенка. Он носил лохмотья и держал посох из дерева билва. Усы и борода его были длинны; он казался худым, но был человеком внушительного величия.»
वायुदेव उवाच
The verse sets an ethical frame by depicting an ascetic brāhmaṇa—rag-clad, staff-bearing, austere in appearance—suggesting that spiritual stature and moral authority are not dependent on wealth or outward comfort, but on discipline and character.
Vāyu begins a recollection addressed to a ‘child’ (tāta), introducing a brāhmaṇa who once stayed in his dwelling and describing his distinctive ascetic appearance (rags, bilva staff, long beard, lean yet imposing), preparing for a subsequent episode involving this guest.