Ahiṃsā as Threefold Restraint (Mind–Speech–Action) and the Ethics of Consumption
भारत! वह दण्ड, मुद्गर और शूलकी चोट खाकर दारुण अग्निकुम्भ (कुम्भीपाक), असिपत्रवन, तपी हुई भयंकर बालू, काँटोंसे भरी हुई शाल्मली आदि नरकोंमें कष्ट भोगता है। यमलोकमें पहुँचकर इन ऊपर बताये हुए तथा और भी बहुत-से नरकोंकी भयंकर यातनाएँ भोगकर वह वहाँ यमदूतोंद्वारा पीटा जाता है ।।
tato hataḥ kṛtadhnaḥ sa tatrograir bharatarṣabha | saṃsāracakram āsādya kṛmiyonau prajāyate ||
О Бхарата! Испытав удары жезла, булавы и копья, он терпит муки в страшных адах: в огненном сосуде (Кумбхипака), в лесу мечелистном, на раскалённых, ужасных песках, в области колючего дерева шальмали и в иных. Достигнув мира Ямы, претерпев эти и многие другие адские пытки, он бывает избиваем ямадутами. Затем неблагодарный там убивается свирепыми слугами Ямы — о бык среди Бхаратов — и, вновь вступив в круговорот сансары, рождается в чреве червей.
युधिछिर उवाच
Ingratitude (kṛtadghnatā) is treated as a serious adharma: one who fails to acknowledge and repay benefaction incurs severe karmic consequences, including torment in Yama’s realm and a degrading rebirth, illustrating that moral debts and gratitude are central to righteous conduct.
The speaker describes the post-mortem fate of a kṛtadhna: after suffering punishments in terrifying hells and being beaten by Yama’s attendants, he is forced back into the cycle of transmigration and is reborn in a low form of life (as a worm).