रुद्राक्ष वसवश्चैव मरुतशक्ष महाबला:
vaiśampāyana uvāca | rudrākṣa vasavaś caiva marutaś ca mahābalāḥ | kṛṣṇapārtho jighāṃsantaḥ pratīyur vividhāyudhāḥ ||
Вайшампаяна сказал: Рудры, Васу и могучие Маруты, неся разнообразное оружие, двинулись к Кришне и Арджуне, желая убить их. Эта сцена показывает, как даже возвышенные небесные силы, увлечённые враждой и партийным умыслом, могут обратить свою мощь к насилию, подготавливая тяжёлый нравственный конфликт, где сила собирается против самих воплощений праведной решимости.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights that power—even divine power—can be directed by intention; when intention turns toward harm, conflict escalates regardless of status. Ethically, it foregrounds the primacy of right purpose (dharma-aligned intent) over mere might.
A host of deities—the Rudras, Vasus, and Maruts—approach Kṛṣṇa and Arjuna, armed with many kinds of weapons, with the explicit aim of killing them, intensifying the confrontation around these two heroes.