ततः शक्रो$तिसंक्रुद्धस्त्रिदशानां महेश्वर: । पाण्डुरं गजमास्थाय तायुभौ समुपाद्रवत्,तब देवताओंके महाराज इन्द्र श्वेत ऐरावतपर आरूढ़ हो अत्यन्त क्रोधपूर्वक उन दोनोंकी ओर दौड़े
tataḥ śakro ’tisaṃkruddhas tridaśānāṃ maheśvaraḥ | pāṇḍuraṃ gajam āsthāya tāv ubhau samupādravat ||
Тогда Шакра (Индра), в ярости безмерной — великий владыка тридцати трёх богов, — взошёл на своего бледного слона и ринулся прямо на тех двоих.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the ethical danger of krodha (wrath): even a protector-figure like Indra can be propelled into aggressive action when anger dominates. It invites reflection on the need for restraint and discernment so that power serves dharma rather than impulse.
Vaiśampāyana narrates that Indra, furious, mounts his pale elephant and rushes to confront ‘those two’ individuals mentioned in the surrounding context, signaling an imminent clash driven by divine anger.