Shloka 34
Ādi Parva, Adhyāya 113 — Maryādā-sthāpana (Śvetaketu’s Boundary) and the Niyoga Deliberation of Pāṇḍu and Kuntī
मणिमुक्ताप्रवालं च सुवर्ण रजतं बहु । गोरत्नान्यश्वरत्नानि रथरत्नानि कुड्जरान्,राजाओंके दिये हुए ढेर-के-ढेर मणि, मोती, मूँगे, सुवर्ण, चाँदी, गोरत्न, अश्वरत्न, रथरत्न, हाथी, गदहे, ऊँट, भैंसें, बकरे, भेंड़ें, कम्बल, मृगचर्म, रत्न, रंकु मृगके चर्मसे बने हुए बिछौने आदि जो कुछ भी सामान प्राप्त हुए, उन सबको हस्तिनापुराधीश राजा पाण्डुने ग्रहण कर लिया
vaiśampāyana uvāca |
maṇimuktāpravālaṃ ca suvarṇa-rajataṃ bahu |
gorātnāny aśvaratnāni ratharatnāni kuñjarān |
Вайшампаяна сказал: «Дары лежали грудами — самоцветы, жемчуг и коралл, а также множество золота и серебра; были там и драгоценные стада, отличные кони, великолепные колесницы и слоны». Этот отрывок показывает, как царская щедрость и публичное признание верховной власти выражаются в торжественном поднесении и принятии богатств; и царь Панду, владыка Хастинапуры, принимает их по достоинству своего царского сана.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic aspect of kingship: wealth and valuables circulate through formal gifting and tribute, publicly affirming social order and the ruler’s legitimacy; the king’s acceptance is not mere personal gain but part of sustaining the polity.
A list of valuable items—jewels, precious metals, and prized animals/vehicles—is being described as gifts/tribute presented to the ruler; King Pāṇḍu of Hastināpura is portrayed as receiving these royal offerings.