Adhyaya 72 — Puradāha: Rudra’s Cosmic Chariot, Pāśupata-Vrata, and Brahmā’s Shiva-Stuti
अथ विभाति विभोर्विशदं वपुर् भसितभासितमंबिकया तया सितमिवाभ्रमहो सह विद्युता नभसि देवपतेः परमेष्ठिनः
atha vibhāti vibhorviśadaṃ vapur bhasitabhāsitamaṃbikayā tayā sitamivābhramaho saha vidyutā nabhasi devapateḥ parameṣṭhinaḥ
Тогда воссиял безупречный облик Всепроникающего Владыки—озарённый священным пеплом (бхасмой) и присутствием Амбики,—словно белое облако в небе, вспыхивающее молнией; дивное зрелище, Верховный Господь богов.
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
It presents Śiva’s manifest brilliance as inseparable from Ambikā (Śakti) and marked by bhasma—key symbols in Liṅga-pūjā where ash signifies purification, detachment from pāśa (bondage), and devotion to Pati (the Lord).
Śiva is portrayed as Vibhu (all-pervading) and Viśada (stainless purity), whose tejas shines forth; in Shaiva Siddhānta terms, he is Pati—transcendent yet revealing himself through grace, with Śakti as his manifest power.
The verse foregrounds bhasma as a Shaiva marker—supporting bhasma-dhāraṇa (applying sacred ash) as a discipline of purity and dispassion aligned with Pāśupata-oriented practice and Śiva-bhakti.