भुवनकोशविन्यासनिर्णयः (ज्योतिर्गति-वृष्टिचक्र-वर्णनम्)
पुरान्तगो यदा भानुः शक्रस्य भवति प्रभुः सर्वैः सायमनैः सौरो ह्य् उदयो दृश्यते द्विजाः
purāntago yadā bhānuḥ śakrasya bhavati prabhuḥ sarvaiḥ sāyamanaiḥ sauro hy udayo dṛśyate dvijāḥ
О дважды-рождённые, когда Бхану, Солнце, достигнув края «города» (горизонта), оказывается под владычеством Шакры (Индры), тогда для всех, совершающих вечерний обряд, воистину видится «саура-удая» — словно восход Солнца; благой небесный знак, отмечающий поворот времени под божественным управлением.
Suta Goswami
It frames daily Vedic observance (especially evening sandhyā) as a way to read cosmic order; in a Śaiva lens, such order is ultimately upheld by Pati (Śiva), so disciplined rites become preparatory purity for Liṅga-pūjā.
Though Indra and the Sun are named, the verse implies a hierarchy of governance in time and cosmos; Śaiva Siddhānta interprets devas as functional powers within māyā, while Śiva as Pati remains the transcendent controller of kāla that makes such ‘signs’ intelligible.
The sāyam-sandhyā (evening rite) is highlighted—regular twilight discipline that steadies the pashu (individual soul) and supports inner purification, a practical foundation for Pāśupata-oriented worship and meditation.