भविष्यति न मे दुःखं कृतेनेहाप्य् अनन्तकम् सुखदुःखं हि मानुष्यं निरये चापि मज्जनम् //
Этот стих (38) внесён в Пура́ну, дабы раскрыть смысл Дхармы и священное знание энциклопедического характера.