Parīkṣit’s Inquiry into Vṛtrāsura’s Bhakti and the Beginning of Citraketu’s Trial
नाहं तनूज ददृशे हतमङ्गला ते मुग्धस्मितं मुदितवीक्षणमाननाब्जम् । किं वा गतोऽस्यपुनरन्वयमन्यलोकं नीतोऽघृणेन न शृणोमि कला गिरस्ते ॥ ५८ ॥
nāhaṁ tanūja dadṛśe hata-maṅgalā te mugdha-smitaṁ mudita-vīkṣaṇam ānanābjam kiṁ vā gato ’sy apunar-anvayam anya-lokaṁ nīto ’ghṛṇena na śṛṇomi kalā giras te
Сын мой, я поистине несчастнейшая: я больше не вижу твоей кроткой улыбки и лотосного лица, озарённого радостным взглядом. Ты навеки сомкнул глаза. Потому я заключаю, что безжалостный увёл тебя из этого мира в иной, откуда ты не вернёшься. Сынок, я больше не слышу и твоего сладостного голоса.
This verse shows Citraketu’s intense sorrow and attachment, highlighting how death abruptly ends worldly relationships and pushes one to seek a higher, spiritual understanding beyond bodily ties.
His son had just died, and Citraketu, overwhelmed by parental love and shock, laments that he can no longer see his child’s smiling face or hear his voice.
It teaches that loss is inevitable under time and fate; channeling grief toward spiritual inquiry and remembrance of the soul’s journey can gradually transform attachment into wisdom and devotion.