Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 10
Mārkaṇḍeya Ṛṣi Tested by Indra and Blessed by Nara-Nārāyaṇa
प्राप्तद्विजातिसंस्कारो मार्कण्डेय: पितु: क्रमात् । छन्दांस्यधीत्य धर्मेण तप:स्वाध्यायसंयुत: ॥ ७ ॥ बृहद्व्रतधर: शान्तो जटिलो वल्कलाम्बर: । बिभ्रत् कमण्डलुं दण्डमुपवीतं समेखलम् ॥ ८ ॥ कृष्णाजिनं साक्षसूत्रं कुशांश्च नियमर्द्धये । अग्न्यर्कगुरुविप्रात्मस्वर्चयन् सन्ध्ययोर्हरिम् ॥ ९ ॥ सायं प्रात: स गुरवे भैक्ष्यमाहृत्य वाग्यत: । बुभुजे गुर्वनुज्ञात: सकृन्नो चेदुपोषित: ॥ १० ॥ एवं तप:स्वाध्यायपरो वर्षाणामयुतायुतम् । आराधयन् हृषीकेशं जिग्ये मृत्युं सुदुर्जयम् ॥ ११ ॥
prāpta-dvijāti-saṁskāro mārkaṇḍeyaḥ pituḥ kramāt chandāṁsy adhītya dharmeṇa tapaḥ-svādhyāya-saṁyutaḥ
Вечером и утром, сдерживая речь, он выходил за подаянием и всё собранное преподносил своему гуру. Лишь с разрешения учителя он молча ел один раз в день; если же разрешения не было, он постился.
FAQs
This verse shows the ideal brahmacārī life: bringing alms for the guru, controlling speech, and eating only by the guru’s permission—otherwise accepting fasting.
Because his training emphasized humility and obedience; the alms were offered to the guru, and personal consumption was regulated to cultivate discipline and detachment.
Practice mindful speech, reduce unnecessary talking, and adopt disciplined eating (simple food, moderation, occasional fasting) while keeping one’s spiritual commitments and guidance central.