इतिहासेन पूर्वोक्तं श्रूयतां मुनिपुङ्गवाः । दिलीपवसिष्ठ संवादे परमाश्चर्य्यवर्द्धनम्
itihāsena pūrvoktaṃ śrūyatāṃ munipuṅgavāḥ | dilīpavasiṣṭha saṃvāde paramāścaryyavarddhanam
Ó melhores dos sábios, ouvi o que foi dito antes como antiga narrativa—um episódio no diálogo de Dilīpa e Vasiṣṭha, maravilhoso e cada vez mais assombroso.
Narrator (within Dvārakā Māhātmya; speaker not explicit in this verse)
Listener: muni-puṅgava (addressed sages)
Scene: A forest āśrama setting: Vasiṣṭha seated on kuśa grass with a calm aura; King Dilīpa sits respectfully with folded hands; surrounding sages lean in as the ‘wondrous account’ is about to be narrated.
Purāṇas teach dharma through revered dialogues and illustrative legends, preparing the listener for a transformative moral lesson.
The immediate context remains Dvārakā Māhātmya, though this verse introduces an illustrative story via Dilīpa–Vasiṣṭha.
None directly—this verse functions as a narrative preface inviting attentive listening (śravaṇa).