आपः पुरुषवीर्याश्च पुनंतीर्भूर्भूवःस्वश्च । तैः पुनरमीवघ्नाःसंस्पृशेतात्मना भुवः
āpaḥ puruṣavīryāśca punaṃtīrbhūrbhūvaḥsvaśca | taiḥ punaramīvaghnāḥsaṃspṛśetātmanā bhuvaḥ
As águas, dotadas do poder do Puruṣa, purificam Bhūḥ, Bhuvaḥ e Svaḥ. Ao tocá-las novamente, alguém se torna destruidor de doenças e, pelo próprio ser, santifica os mundos.
The hymn-speakers (inhabitants/varṇas) within Sūta’s narration
Type: kshetra
Scene: A contemplative pilgrim at a luminous waterbody; the waters rise as personified Āpaḥ carrying Puruṣa-tejas, radiating upward to Bhūḥ-Bhuvaḥ-Svaḥ as three stacked realms being cleansed; subtle aura of healing dispels dark ‘disease’ forms.
Water is sacred because it carries divine potency; contact with it purifies, heals, and aligns the practitioner with cosmic welfare.
No named terrestrial tīrtha; the teaching is universal, supporting tīrtha-theology where waters sanctify worlds.
Saṃsparśa/snānāṅga: touching (and by implication bathing with) sanctified waters for purification and removal of ailments.