विश्वकर्मा च प्रासादलिंगं याम्येति नाम च । विभीषणश्च पांसूत्थं सुहृत्तमेति नाम च । वंशांकुरोत्थं सगरो नाम संगतमेव च
viśvakarmā ca prāsādaliṃgaṃ yāmyeti nāma ca | vibhīṣaṇaśca pāṃsūtthaṃ suhṛttameti nāma ca | vaṃśāṃkurotthaṃ sagaro nāma saṃgatameva ca
Viśvakarmā fez um Liṅga semelhante a um palácio e chamou-o “Yāmya”. Vibhīṣaṇa fez um Liṅga nascido do pó e chamou-o “Suhṛttama”, o Melhor dos amigos. Sagara fez um Liṅga surgido de um broto de bambu, e seu nome foi “Saṅgata”, o Bem-unido.
Lomaharṣaṇa (Sūta) (deduced)
Type: kshetra
Scene: A sacred grove/precinct with several small shrines: Viśvakarmā erects a palace-like liṅga; Vibhīṣaṇa offers a dust-born liṅga; Sagara installs a bamboo-sprout liṅga—each with an inscribed name-plaque.
Śiva’s presence is invoked through all kinds of consecrated forms—from grand architecture to the humblest dust—when intention is pure.
A particular tīrtha is not specified in this verse; it continues a devotional enumeration.
No direct prescription; it records distinct liṅga types and their names.