न यामि च कथं वाक्यादस्याहं ब्रह्मचारिणः । ज्वलदंगारसंकाश स्फुरत्सर्वांगतेजसः
na yāmi ca kathaṃ vākyādasyāhaṃ brahmacāriṇaḥ | jvaladaṃgārasaṃkāśa sphuratsarvāṃgatejasaḥ
«E se eu não for, como poderei desconsiderar as palavras deste brahmacārin, cujo fulgor ardente cintila em todos os membros como brasas em chamas?»
Narrator (reporting Sāmba’s inner thought)
Scene: Sāmba beholds (or recalls) Nārada’s blazing ascetic radiance—limbs shining like live embers—creating a palpable aura that compels obedience.
Tapas and brahmacarya generate spiritual authority (tejas); dharma counsels reverence and compliance with such saintly instruction.
Not specified in this verse; it is character-description within the Kāśī-khaṇḍa narrative.
No explicit ritual; brahmacarya is praised indirectly through the image of ascetic tejas.