वृत्रस्य वधतो ज्ञातं यत्पापं तस्य नुत्तये । एकाग्रः प्रयतो भूत्वा शिवस्याराधने रतः
vṛtrasya vadhato jñātaṃ yatpāpaṃ tasya nuttaye | ekāgraḥ prayato bhūtvā śivasyārādhane rataḥ
Reconhecendo o pecado incorrido ao matar Vṛtra e desejando expiá-lo, tornou-se concentrado e disciplinado, purificado na conduta, devotado à adoração de Śiva.
Vyāsa (continued narration)
Even grave wrongdoing is addressed through acknowledgement, restraint, and devoted worship—Śiva is upheld as the refuge for purification.
The expiation narrative forms the background for the Indrasara/Indreśvara tīrtha’s sanctity.
Single-pointed, disciplined Śiva-ārādhana (worship/propitiation) as a means of prāyaścitta (expiation).