Adhyaya 135

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं चान्यत्सिद्धेश्वरमनुत्तमम् । तीर्थं सर्वगुणोपेतं सर्वलोकेषु पूजितम्

Disse Śrī Mārkaṇḍeya: Logo em seguida há outro lugar incomparável, Siddheśvara — um tīrtha dotado de todas as excelências, venerado em todos os mundos.

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा ह्युमारुद्रं प्रपूजयेत् । वाजपेयस्य यज्ञस्य स लभेत्फलमुत्तमम्

Quem se banhar nesse tīrtha sagrado e, em seguida, venerar devidamente Umā e Rudra alcança o fruto supremo, igual ao mérito do sacrifício Vājapeya.

Verse 3

तेन पुण्येन महता मृतः स्वर्गमवाप्नुयात् । अप्सरोगणसंवीतो जयशब्दादिमङ्गलैः

Por esse grande mérito, ao morrer ele alcança o céu, cercado por hostes de apsarās, acolhido por brados auspiciosos como «Vitória!».

Verse 4

सहस्रवत्सरांस्तत्र क्रीडयित्वा यथासुखम् । धनधान्यसमोपेते कुले महति जायते

Depois de ali desfrutar por mil anos conforme o seu desejo, ele renasce numa grande família, dotada de riquezas e abundância de grãos.

Verse 5

पूज्यमानो नरश्रेष्ठ वेदवेदाङ्गपारगः । व्याधिशोकविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदां शतम्

Honrado como o melhor dos homens, torna-se versado nos Vedas e nos seus Vedāṅgas; livre de doença e de tristeza, vive cem outonos.

Verse 135

। अध्याय

Marca de fim de capítulo (adhyāya).