The Vision of Mohinī (मोहिनी-दर्शनम्)
किमन्यत्ते महीपाल ददामीह करोमि च । अवश्यं सर्वयोग्योऽसि भक्तोऽसि त्वं जनार्दने ॥ १७ ॥
kimanyatte mahīpāla dadāmīha karomi ca | avaśyaṃ sarvayogyo'si bhakto'si tvaṃ janārdane || 17 ||
Que mais devo eu te dar, ó protetor da terra? Que mais devo eu fazer aqui? Certamente és apto para toda obra sagrada, pois és devoto de Janārdana (Viṣṇu).
Sanatkumara (addressing a king within the Uttara-Bhaga narration)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: vira
The verse declares bhakti to Janārdana as the decisive spiritual qualification: devotion itself makes a person “sarva-yogya,” fit for sacred acts, boons, and dharmic attainments.
It presents devotion to Viṣṇu not as one practice among many, but as the core merit that validates and empowers all other religious undertakings—pilgrimage, vows, gifts, and rites.
No specific Vedāṅga (Śikṣā, Vyākaraṇa, Kalpa, Jyotiṣa, Nirukta, Chandas) is taught directly; the practical takeaway is eligibility (adhikāra) in ritual life—bhakti is portrayed as the primary qualification behind successful dharmic practice.