Nityā-paṭala-prakaraṇa
The Exposition of the Nityā-paṭala
पूगोद्याने यजेद्देवीं सिद्धद्रव्यैर्दिवानिशम् । निवसंस्तत्र तत्पुष्पैर्जायते मन्मथोपमः ॥ ७७ ॥
pūgodyāne yajeddevīṃ siddhadravyairdivāniśam | nivasaṃstatra tatpuṣpairjāyate manmathopamaḥ || 77 ||
Num bosque de palmeiras de areca, deve-se adorar a Deusa dia e noite com substâncias rituais perfeitas (siddha). Vivendo ali e servindo-a com as flores do próprio lugar, a pessoa torna-se bela como Kāma (Manmatha).
Narada (teaching in dialogue, traditionally to the Sanatkumara brothers)
Vrata: none
Primary Rasa: shringara
Secondary Rasa: bhakti
It presents a phala-śruti for disciplined Devī-upāsanā: continuous worship with properly prepared (siddha) materials and place-based offerings is said to refine one’s presence and vitality, symbolized as becoming ‘like Manmatha’.
Bhakti is shown as sustained, attentive service—worshiping day and night, living near the sacred setting, and offering local flowers—emphasizing constancy (niyama) and heartfelt offering (upacāra) rather than mere occasional ritual.
It implies ritual-technical competence: selecting an appropriate worship स्थल (udyāna), using siddha-dravya (properly prepared/consecrated substances), and following continuous observance—skills aligned with kalpa-style procedural discipline.