Yakṣiṇī-Mantra-Sādhana Nirūpaṇa
Lakṣmī-avatāra-vidyāḥ: Bālā, Annapūrṇā, Bagalā
शेषाक्षरैः समानीतं धरागेहविराजितम् । तद्यंत्रं स्थापितप्राणं पीतसूत्रेण वेष्टयेत् ॥ १०७ ॥
śeṣākṣaraiḥ samānītaṃ dharāgehavirājitam | tadyaṃtraṃ sthāpitaprāṇaṃ pītasūtreṇa veṣṭayet || 107 ||
Tendo-o completado com as sílabas restantes, para que resplandeça no chão e dentro da casa, esse yantra—depois de nele instalar o prāṇa, o sopro vital—deve ser envolto com um fio amarelo.
Sanatkumara (teaching Narada in a technical/ritual context)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
It emphasizes that a yantra is not merely a diagram: it becomes ritually effective only after proper akṣara-structure (mantric syllables) and prāṇa-sthāpana (vitalization), then sealed/secured by an auspicious binding (yellow thread).
Bhakti here is expressed as careful, reverent ritual service—treating the sacred implement as a living support for worship after prāṇa-pratiṣṭhā, rather than as a decorative object.
It highlights mantra-akṣara arrangement and ritual procedure (prayoga)—a technical discipline aligned with Vedāṅga-style precision in sound/letters and consecration steps used in applied sacred rites.