Kṛṣṇādi-mantra-varga-varṇana
Classification of Krishna and Related Mantras
ध्येयो हरिः सकपिलागणमध्यसंस्थस्ता आह्वयन्दधद्दक्षिणदोस्थवेणुम् । पाशं सयष्टिमपरत्र पयोदनीलः पीताम्बराहिरिपुपिच्छकृतावतंसः ॥ ६० ॥
dhyeyo hariḥ sakapilāgaṇamadhyasaṃsthastā āhvayandadhaddakṣiṇadosthaveṇum | pāśaṃ sayaṣṭimaparatra payodanīlaḥ pītāmbarāhiripupicchakṛtāvataṃsaḥ || 60 ||
Deve-se meditar em Hari—azul-escuro como nuvem de chuva, de pé no meio de Kapila e de seus acompanhantes; chamando o devoto e segurando uma flauta na mão direita; e na outra, um laço junto com um bastão; vestido de amarelo, com uma pena de pavão como ornamento de crista.
Sanatkumara (in dialogue with Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: adbhuta
It prescribes a concrete dhyāna-mūrti of Hari: fixing the mind on specific divine attributes (color, posture, emblems, attire) to stabilize concentration and awaken devotion leading toward liberation.
Bhakti is expressed as personal, form-based remembrance: Hari is portrayed as actively “calling” the devotee, while the flute, yellow garments, and peacock-feather crest cultivate loving contemplation (smaraṇa) as a devotional practice.
It reflects a technical, lakṣaṇa-based method of visualization—precise descriptive markers used like a meditative ‘definition’—supporting disciplined practice akin to Vedāṅga-style exactness (terminology, attributes, and structured contemplation).