The Exposition of the Krishna Mantra (Kṛṣṇa-mantra-prakāśa): Nyāsa, Dhyāna, Worship, Yantra, and Prayoga
चलत्कनककुंडलोल्लसितचारुगंडस्थलं सुघोणधरमद्भुतस्मितमुखांवुतं सुन्दरम् । स्फुरद्विमलरत्नयुक्कनकसूत्रनद्धं दधत्सुवर्णपरिमंडितं सुभगपौंडरीकं नखम् ॥ ७७ ॥
calatkanakakuṃḍalollasitacārugaṃḍasthalaṃ sughoṇadharamadbhutasmitamukhāṃvutaṃ sundaram | sphuradvimalaratnayukkanakasūtranaddhaṃ dadhatsuvarṇaparimaṃḍitaṃ subhagapauṃḍarīkaṃ nakham || 77 ||
Suas belas faces resplandeciam, iluminadas pelos brincos de ouro que balançavam; seu nariz era bem delineado, e seu rosto formoso estava coberto por um sorriso maravilhoso. Em sua unha auspiciosa, semelhante ao lótus, cintilava um fio de ouro engastado com gemas puríssimas, e ao redor tudo era ornado de ouro.
Sanatkumāra (teaching to Nārada in descriptive narration)
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta (wonder)
Secondary Rasa: bhakti (devotion)
The verse uses auspicious bodily imagery—gold, jewels, lotus-like features, and a serene smile—to convey śrī (sacred splendor) and purity, supporting contemplative visualization used in dharmic and ritual contexts.
By focusing the mind on an attractive, auspicious, and serene divine-like form, the verse functions as a dhyāna-aṅga (aid to meditation), which stabilizes devotion through remembrance and reverent visualization.
It reflects lakṣaṇa-style description and disciplined imagery used alongside mantra and ritual visualization—supporting accurate recitation and contemplation (closely aligned with śikṣā/phonetics and kalpa/ritual application in practice).