The Exposition of the Krishna Mantra (Kṛṣṇa-mantra-prakāśa): Nyāsa, Dhyāna, Worship, Yantra, and Prayoga
अनारतगलद्रत्नधाराढ्यस्वस्तस्तरोरधः । रत्नप्रदीपावलिभिः प्रदीपितदिगंतरे ॥ १७७ ॥
anāratagaladratnadhārāḍhyasvastastaroradhaḥ | ratnapradīpāvalibhiḥ pradīpitadigaṃtare || 177 ||
Sob a auspiciosa árvore Kalpavṛkṣa, rica em correntes de gemas que gotejavam sem cessar, os espaços entre as direções eram iluminados por fileiras de lâmpadas de joias.
Narada (narrating/teaching within the Adhyaya’s description)
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shanta
It portrays an idealized sacred environment—abundance (gems), auspiciousness (svasta), and illumination (pradīpita)—symbolizing a dharmic realm where prosperity is harmonized with spiritual radiance.
Though not explicitly naming Bhakti, the imagery of continuous brilliance and auspiciousness mirrors the devotional ideal: the heart-space becomes “lit in all directions” when worship and remembrance are steady and uninterrupted.
The verse uses precise spatial language (dig-aṃtara, “between the directions”), reflecting the technical concern for orientation and layout found in Vedic ritual planning and allied disciplines (e.g., directional sanctity in ceremonial arrangement).