Devapūjā-krama: Ārghya-saṃskāra, Maṇḍala–Nyāsa, Mudrā-pradarśana, Āvaraṇa-arcana, Homa, Japa, and Kṣamāpaṇa
ततस्तु साधकश्रेष्टः स्तंभयेच्छंखमुद्रया । आग्नेयादिषु कोणेषु हृदाद्यंगचतुष्टयम् ॥ ८ ॥
tatastu sādhakaśreṣṭaḥ staṃbhayecchaṃkhamudrayā | āgneyādiṣu koṇeṣu hṛdādyaṃgacatuṣṭayam || 8 ||
Então, o praticante excelso deve imobilizar e firmar os quatro membros auxiliares do mantra, começando pelo do Coração (Hṛd), nos cantos a partir do Sudeste de Agni e nos demais, por meio da mudrā da Concha (Śaṅkha).
Sanatkumara (teaching Narada in a technical/ritual context)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: vira
It teaches ritual steadiness: the practitioner ‘stabilizes’ the mantra-auxiliaries (aṅgas) with a mudrā, establishing control, protection, and focused continuity of worship before proceeding further.
Bhakti here is disciplined and methodical—devotion is supported by correct ritual acts (mudrā and directional placement), which help keep the mind steady and the worship space safeguarded for sustained remembrance of the deity.
Directional ritual application (dik/koṇa placement) and technical mantra procedure (aṅga-catuṣṭaya, mudrā-based stambhana) reflect a Vedāṅga-like emphasis on precise ritual performance and liturgical method.