Mokṣopāya: Bhakti-rooted Jñāna and the Aṣṭāṅga Yoga of Viṣṇu-Meditation
ध्यानं सद्भिनिर्गदितं प्रत्ययस्यैकतानता । ध्यानं कृत्वा मुहुर्त्तं वा परं मोक्षं लभेन्नरः ॥ ३८ ॥
dhyānaṃ sadbhinirgaditaṃ pratyayasyaikatānatā | dhyānaṃ kṛtvā muhurttaṃ vā paraṃ mokṣaṃ labhennaraḥ || 38 ||
A meditação, conforme declararam os sábios, é a continuidade unifocal de um único pensamento. Praticando tal meditação ainda que por um muhūrta (cerca de quarenta e oito minutos), a pessoa alcança a libertação suprema.
Sanatkumara (teaching Narada in a moksha-oriented discourse)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta (peace)
Secondary Rasa: bhakti (devotion)
It gives a precise technical definition of dhyāna as unbroken one-pointedness of a single cognition and emphasizes that even a relatively short, concentrated practice can lead to supreme mokṣa when it is truly steady and continuous.
While framed as dhyāna, it supports bhakti by implying that continuous, single-minded absorption in the chosen divine object (commonly Vishnu in Narada Purana practice) is the essence of effective contemplation—turning devotion into unwavering inner remembrance.
It uses the traditional time-measure muhūrta (relevant to Jyotiṣa/time-reckoning) to make the practice measurable, teaching that disciplined timing plus one-pointed mental continuity is central to successful sādhanā.